Hoe het begon 

23-02-2021

Januari 2015, net gescheiden, verhuisd naar een nieuwe woonplaats, geen werk en 2 jonge kinderen. Hoe, wat, waar moest ik beginnen met mijn nieuwe leven?

Toen de vader van mijn kinderen, mijn ex-echtgenoot na 20 jaar samen besloot dat hij zonder mij verder wilde was dat een behoorlijke schok. Ik zag dat op dat moment niet aankomen, maar achteraf is het het beste geweest voor iedereen.  Het huis werd binnen een dag! verkocht, er moest verhuisd worden, nieuwe school gevonden worden, een nieuw leven opgebouwd worden. Ik had geen idee hoe, maar ik nam mij voor dat ik aan mijn kinderen zou laten zien dat een dergelijk groot verdriet niet het einde van de wereld is. Ik zou ze laten zien dat je uit elk dal omhoog kunt krabbelen. Voor mijzelf nam ik mij voor dat mijn leven vanaf dat punt alleen maar mooier en beter zou worden. 

Wonderwel ontdekte ik gaandeweg dat het verwerken van de scheiding echt wel een dingetje was, maar dat ik ook de vogels weer hoorde zingen. Dat er kleine gelukjes waren die de dag maakten. Ik leefde per dag, ik had geen andere keus. Maar ik ontdekte dat juist dat mijn leven van dat moment heel draaglijk maakte. 

Trots als een leeuw was ik toen ik mijn eerste vuur stookte in de kachel in het huis dat ik tijdelijk kon huren. Dolgelukkig met een glas wijn en een stukje brie. Meer had ik niet nodig. Samen met mijn kinderen zochten we naar de parels in het leven. Wandelen in het bos. Het statiegeld van lege flessen in een potje zodat we daarvan wat konden drinken op een terrasje in de zon.  Intens genieten van het weinige dat we hadden. 

Tijdens zo een kopje koffie op een terras in het bos werd ik geraakt door wat ik om mij heen zag. Het was een van die eerste mooie lentedagen waarop je zonder jas naar buiten kon. Samen met mijn kids genoten we van ons de drankje. Terwijl ik achterover leunde in mijn stoel keek ik tevreden om mij heen. Het terras zat aardig vol. Echter er was weinig vrolijkheid. de mensen straalden niet. Zij zaten daar, en zij zaten daar maar. Ik schrok er van. Mijn kinderen en ik zaten daar te genieten terwijl we allen een rugzak vol verdriet meezeulden. Maar we waren op dat moment in staat om te genieten. Zouden de andere mensen op het terras dan een nog grotere rugzak hebben, een groter verdriet, een nog miserabeler leven? Echt waar? 

Dit zette mij aan het denken. Ik ging op onderzoek uit. En ik ontdekte dat nagenoeg niemand met een lege rugzak door het leven huppelt, maar dat het wel uitmaakt hoe je met de inhoud van je rugzak omgaat. Dat je een keuze kunt maken over hoe je tegenslagen 'ontvangt' en hoe je ze een plek geeft in je leven. 

Daar gaat Fijne dag! over. Iets met ophangen van slingers. Iets met mindset. iets met mindfullnes en niet te zwaar tillen aan de dingen. Maar ook over compassie voor jezelf. 

Ik inspireer jou met al mijn liefde om ook te kiezen voor een positief leven!


Fijne dag!

Liefs, Karin